Καρναβαλική μασκοφορία, νησιά της πανούκλας, άγριο σεξ επάνω σε τραπεζάκια εστιατορίου, αστροναύτες που κατέβηκαν σε ελληνικό πλοίο. Διάβασε παρακάτω να τα μάθεις όλα!

Αυτό το σλόγκαν είναι καρφωμένο έξω από ένα εστιατόριο-καφετέρια σε επαρχιακό μέρος, και λέει την αλήθεια για τις υφασμάτινες ρεζιλομάσκες με έναν πολύ απλό και αστείο τρόπο. Πραγματικά, αφού περνά αέρας, πιστεύεις ότι δεν περνά ο κορονοϊός; Πιστεύεις ότι περνά ελεγχόμενα; Έστω και λίγος αέρας να περάσει, πάλι θα πάρεις ό,τι είναι μέσα στον αέρα.

Όπως και νάχει, τα μέτρα που έχουν παρθεί με τις μάσκες έχουν καταφανώς προκαλέσει σύγχυση στον κόσμο, αφού δεν ξέρει πια πού μπορεί να έχει έστω κάποιο νόημα να φορέσει μάσκα και πού όχι. Βλέπεις άτομα μέσα στα τρένα, ενώ έχει συνωστισμό, να έχουν κατεβασμένες τις μάσκες ή τις μύτες απέξω... και μετά βλέπεις έναν άνθρωπο μόνο του επάνω σε πατίνι να φορά μάσκα (δεν το λέω για πλάκα· όντως το έχω δει). Ή, ζητάνε στα καράβια να φορά ο κόσμος μάσκα επί 4+ ώρες, πράγμα που είναι τελείως ανθυγιεινό και παράλογο, ειδικά όταν υπάρχει κενό ανάμεσα στους επιβάτες.

Η απόσταση είναι μακράν πιο αποτελεσματική από τη μάσκα, αλλά πολύ σπάνια τηρείται, στα πλοία ή οπουδήποτε αλλού, όπως στις στάσεις των λεωφορείων. Γιατί; Επειδή δεν είναι εφικτό να τηρηθεί. Είναι καθαρά θέμα χώρου. Ό,τι και να λένε πως πρέπει ο καθένας να απέχει από τον άλλο 1,5 μέτρο ή 2 μέτρα, αυτό πολύ απλά δεν γίνεται μέσα στους στενούς διαδρόμους ενός πλοίου κατά την επιβίβαση/αποβίβαση, ή γύρω από μια στάση όπου έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 5 άτομα. Αν αυτοί κρατούσαν απόσταση 2 μέτρων, που λένε για τις στάσεις, τότε θα είχαν βγει στον δρόμο ή θα είχαν μπει και στα τριγυρινά χτίρια.

Η απόσταση είναι καλή θεωρία για την αντιμετώπιση μιας επιδημίας. Πρακτικά, όμως, είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί.

Οι υφασμάτινες μάσκες είναι της πλάκας και δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική προστασία.

Όπως είπε ο Βαρουφάκης πρόσφατα στη Βουλή: Ξέρω τι κάνατε αυτό το καλοκαίρι για την αντιμετώπιση του κορονοϊού: Τίποτα.

Το τραγικό, δε, είναι πως αυτά που έκαναν, όχι μόνο δεν βοήθησαν, αλλά χειροτέρεψαν και την κατάσταση γενικά. (Και μη νομίζετε τώρα ότι κάνω προπαγάνδα υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ· πάω στοίχημα ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ παρόμοιες μαλακίες θα είχε κάνει αν ήταν στην εξουσία. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί μας περιμένουν να πάρουν κατευθυντήριες γραμμές από έξω αντί να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις για τη δική τους χώρα. Ποιος πολιτικός σήμερα, παγκοσμίως, είπε, πριν από μερικούς μήνες, Όχι, στη ΔΙΚΗ ΜΟΥ χώρα δεν κάνω την αυτοκτονική μαλακία του lockdown; Κανένας. Και έκαναν την αυτοκτονική μαλακία του lockdown...)

*

Εκτός των άλλων έτυχε να περάσω και από το «μολυσμένο νησί» της Πάρου αυτές τις μέρες· και όταν είσαι εκεί βλέπεις ότι, καταφανώς, όσα λέγονται εναντίον του νησιού είναι μαλακίες του κερατά. Ακόμα και σε μίνι μάρκετ άμα μπεις σου ζητάνε να φορέσεις μάσκα. Μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο... Οι υπάλληλοι έχουν προφανώς υποφέρει.

Τα μαγαζιά κλείνουν στις 12 τα μεσάνυχτα και κοντεύουν να χρεοκοπήσουν (όσα δεν έχουν ήδη χρεοκοπήσει). Και μιλάμε τώρα για εστιατόρια και ταβέρνες. Τι κάνουν σε εστιατόρια και ταβέρνες μετά τις 12 που δεν το κάνουν πριν; Πριν, κάθονται στα τραπεζάκια και τρώνε. Μετά, κάθονται στα τραπεζάκια και τρώνε. Πού βλέπεις τη διαφορά, γαμώτο; Τι νομίζουν ότι γίνεται μετά τις 12; ότι παίρνουν όλοι ψυχοτρόπες ουσίες και κάνουν τρελό σεξ επάνω στα τραπεζάκια; Όχι, δεν είμαστε σε τόσο ελεύθερη κοινωνία. Αυτό μπορεί να το διαβάσεις σε κάνα βιβλίο μου· δεν πρόκειται να το δεις να συμβαίνει στην Πάρο, ή σε κανένα άλλο τουριστικό μέρος της Ελλάδας. Οπότε, ουσιαστικά, το μόνο που επιτυγχάνεται με το να κλείνουν τα πάντα στις 12 τα μεσάνυχτα είναι να χρεοκοπείται το μέρος. Εύγε, ρε κερατάδες! Καταπολεμήσατε την πανούκλα του χρήματος...

Η όλη ιστορία άρχισε επειδή τον Αύγουστο είχαν μερικά περισσότερα κρούσματα κορονοϊού στην Πάρο. Ξέρεις, όμως, πόσος κόσμος είχε μαζευτεί τότε στο νησί; 60.000 άνθρωποι. Ήταν δυνατόν να μην είχαμε κανένα κρούσμα; Φυσικά και όχι. Και λίγα είχαμε, βασικά. Αν ήταν να πάρουν κάποια μέτρα, έπρεπε να τα είχαν πάρει τότε, πριν γίνει το κακό. Αλλά αυτοί οι ανώμαλοι πήραν τα μέτρα μετά το κακό. Οπότε, είναι σαν απλά να θέλουν να τιμωρήσουν τους «κακούς» κατοίκους που είναι «ανεύθυνοι» και «άφησαν τον κόσμο να αρρωστήσει»... Μαλακίες.

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, ζούμε σ’έναν τρελό και παλαβό κόσμο. Γιατί η περίπτωση με τον κορονοϊό να ήταν τίποτα πιο λογικό;

*

Αξιοσημείωτο επεισόδιο τρελής αστειότητας:

Μέσα σε πλοίο, ξημερώματα, βλέπω να μπαίνει ένα ζευγάρι που και οι δύο πρέπει να ήταν άνω των πενήντα. Φορούσαν μάσκες, γάντια, και ημιδιαφανείς στολές πάνω από τα ρούχα τους σαν αυτές που φοράνε όσοι μπαίνουν σε βιολογικά εργαστήρια. Πλησιάζουν ένα τραπεζάκι, βγάζουν ψεκαστήρες και οι δύο, κι αρχίζουν να ψεκάζουν μανιωδώς το τραπεζάκι και τις καρέκλες για να τα αποστειρώσουν. Μετά κάθομαι ακίνητοι σαν αγάλματα.

Τρίβω τα μάτια μου. Είναι πρωί ακόμα. Πρέπει να ονειρεύομαι... Δεν ονειρευόμουν. Εντάξει, τώρα σε λίγο πρέπει να κατεβούν και τίποτα αστροναύτες. Δεν μπορεί να είναι και πολύ πιο παράλογο από αυτό. Δεν κατέβηκαν αστροναύτες...

Μετά από κάνα δίωρο, το ζευγάρι παραγγέλνει καφέδες και τυρόπιτες, και, με προσοχή βέβαια, αρχίζουν να τρώνε. Και λέω τώρα εγώ: Αν νομίζεις ότι το περιβάλλον είναι τόσο γαμημένα μολυσμένο που πρέπει να είσαι ντυμένος σαν αστροναύτης και να ψεκάζεις τα πάντα γύρω σου, είναι λογικό να τρως εκεί; Αν εγώ θεωρούσα ένα περιβάλλον τόσο μολυσμένο, το σίγουρο είναι ότι δεν θα έτρωγα εκεί τίποτα που δεν είχα φέρει εγώ ο ίδιος μαζί μου.